Субурбанізацыя , і выкліканая ёю аўтамабілізацыя , з'яўляецца асноўнай прычынай дэградацыі навакольнага асяроддзя: страта біяразнастайнасці, глабальнае ацяпленне, забруджванне паветра і шуму. Паколькі субурбанізацыя залежыць ад даступнасці прыватызаванай зямлі, натуральным проціяддзем з'яўляецца камунальная ўласнасць на зямлю

Юрыдычна замацаваныя камунальныя землі былі ўпершыню прыняты ў савецкай канстытуцыі, а з распаўсюджваннем камунізму сталі ахопліваць Еўразію (за выключэннем Заходняй Еўропы і Індыйскага субкантынента). Пасля падзення камунізму ў Еўропе толькі Беларусь захавала савецкі мандат на камунальныя землі.

Акрамя пяці астатніх аднапартыйных камуністычных краін (Кітай, В'етнам, Куба, Лаос і Паўночная Карэя), Беларусь з'яўляецца адзінай краінай у свеце, дзе камунальная ўласнасць на зямлю замацавана ў канстытуцыі. Беларусь таксама мае самы працяглы перыяд камунальнай уласнасці на зямлю - больш за 100 гадоў.

Пасля набыцця незалежнасці Беларусь пачала распрацоўку новай канстытуцыі, якая больш адпавядае заходнім стандартам. Пад ціскам Захаду забяспечыць поўны разрыў з камунізмам, прыватызацыя зямлі была ўключана ў канстытуцыю, ратыфікаваную ў 1994 годзе. А ў тым жа годзе прэзідэнтам быў абраны Аляксандр Лукашэнка. Ён заблакаваў прыватызацыю і ў 1996 годзе аднавіў канстытуцыйны мандат на камунальныя землі.

Сёння 40% Беларусі пакрыта лясамі, яшчэ 40% — сельскагаспадарчымі ўгоддзямі, абодва гэтыя тыпы земляў з'яўляюцца камунальнай уласнасцю, якая канстытуцыйна ахоўваецца . Астатняя тэрыторыя складаецца ў асноўным з балот і гарадскіх шматкватэрных дамоў. Дзякуючы таму, што так шмат земляў засталося некранутымі, Беларусь з'яўляецца агменем біяразнастайнасці.

Перавагі камунальнай уласнасці на зямлю найбольш відавочныя для такога заўзятага веласіпедыста, як я. Па ўсёй краіне ёсць ціхія лясныя і сельскагаспадарчыя сцежкі, ідэальныя для вела-прагулак. У гарадах шмат зеляніны і тратуары вельмі шырокія, што дазваляе размяшчаць пешаходаў і веласіпедыстаў. Калі паехаць далей ад Мінска, то можна знайсці пазачасавыя безаўтамабільныя вёскі, якія на Захадзе існуюць толькі ў тэматычных парках.